Katarzyna Sudaj (z domu Fundamenska) urodziła się w 1980 roku. Pochodzi z Rogoźna Wielkopolskiego, ale jej serce bije teraz dla Trzemeszna. Z wykształcenia ekonomistka, zawodowo zajmująca się podatkami i prawem gospodarczym. Jednak to historia od czterech lat zajmuje coraz więcej miejsca w jej życiu. Historia małych miasteczek i ich mieszkańców, których życie toczyło się w rzeczywistości kształtowanej przez wydarzenia o szerokim zasięgu.
„Gdy zaczęłam odkrywać tragiczne losy mojego pradziadka – policjanta, który w czasie II wojny światowej został ścięty na gilotynie za służbę Ojczyźnie, a ciało jego spalone w krematorium, poczułam ból niepamięci, która od trzech pokoleń była w mojej rodzinie. Ból osieroconej 8-letniej dziewczynki (mojej babci), która w ciągu miesiąca straciła oboje rodziców. Stratę mojej mamy, która nigdy nie miała babci i dziadka. Moją pustkę, bo nie wiedziałam, kim byli przodkowie.
Wtedy poczułam, jak ważne jest przywracanie pamięci o ludziach, po których chciano zatrzeć ślady. Jak ważne jest tworzenie miejsc, gdzie można odczytać ich imię i nazwisko, wspomnieć ich los.
Nie ma ciała, nie ma grobu. Ale można i trzeba szukać dokumentów i śladów, by z tych okruchów przywrócić ich nazwiska i historie pamięci, by przekazać dzieciom i wnukom.
Jest we mnie ogromna niezgoda na to, by pogardzać drugim człowiekiem. Zwłaszcza z powodu jego narodowości, wyznania, czy koloru skóry. Stąd naturalne zaangażowanie w sprawę cmentarza żydowskiego w Trzemesznie. Tu też ktoś chciał zatrzeć ślady i pamięć o dawnych współmieszkańcach tego miasteczka.”